Rozwój życia uczuciowego idioty

U wyższych idiotów życie uczuciowe może być stosunkowo dość dobrze rozwinięte. Okazują oni pewne przywiązanie do osób pielęgnujących ich, okazują radość na ich widok, wyciągają do nich ręce, podbiegają, tulą się, okazują smutek przy rozstaniu z nimi, nie chcą od innych osób przyjmować pożywienia. Osobniki te znają też osoby, które z nimi się źle obchodziły. Na ich widok okazują strach, uciekają, kryją się, krzyczą.    Z niektórymi idiotami można mieć dość dobrą styczność uczuciową, a nawet intelektualną. Znają oni swoje imię, oglądają się lub podbiegają      na przywołanie, rozumieją też znaczenie nazw niektórych przedmiotów, wykonują prostsze zlecenia. Nawet przy bardzo niskim poziomie umysłowym można czasem stwierdzić dobrą pamięć, np. muzyczną. Przy dużej cierpliwości wychowawców można czasem osiągnąć pewne  wyniki, które oczywiście nigdy nie są zdolne wzbogacić wydatniej bardzo ubogiego zakresu możliwych przedstawień i skojarzeń. Nawet pewnych prostych zajęć można idiotę nauczyć: zamiatania, skubania szarpi, przenoszenia przedmiotów itd. Przy troskliwym pielęgnowaniu można wyższych idiotów wdrożyć do jakiej takiej czystości, zgłaszania potrzeb fizjologicznych. Jeżeli wykształcony jest śmiech i płacz (gdyż na najniższym poziomie nawet tego nie ma), to z zasady widzi się daleko posuniętą chwiejność afektywną, jak u małego dziecka. Przy złym obchodzeniu idioci dziczeją całkowicie, nawet gdy ich poziom umysłowy nie jest najniższy. Natomiast przy dobrym pielęgnowaniu można ich doprowadzić do pewnego uspołecznienia, oczywiście w najprymitywniejszym znaczeniu tego słowa. [hasła pokrewne:  depilacja laserowa Łódź, odzież termoaktywna, odzież dla dzieci ]

Tags: , ,

Comments are closed.