Podział ogólny według stanu anatomopatologicznego

W ciężkich postaciach niedorozwoju, a więc przede wszystkim w idiotyzmie, zmiany te bywają bardzo znamienne. Co więcej, czasem               w ciężkich przypadkach idiotyzmu, np. na tle matołectwa lub mongoloidii, nie znajdujemy  przy naszych środkach techniki diagnostycznej żadnych grubszych zmian i tkance mózgowej. Główne zmiany mogą  wówczas polegać na zaburzeniach chemizmu. Niedojrzały układ nerwowy ośrodkowy oddziałuje inaczej na szkodliwe czynniki niż dojrzały. Z doświadczeń z uszkadzaniem tkanki mózgowej zwierząt nowo narodzonych u dorosłych  wynika, ze im wcześniej nastąpi uszkodzenie, tym łatwiej i szybciej goi się ona, czasem w ogóle nie pozostawiając żadnych śladów, np. pigmentacji. Ponieważ sąsiednie części dalej rosną, ubytek ulega obrośnięciu tkanką i jest czasem w ogóle nie,                do wykrycia. Szczególnie uszkodzenia z zakresu życia płodowego mogą w ten sposób zniknąć bez widocznego śladu anatomicznego. Mimo     to uszkodzenie takie odbija się na dynamice rozwojowej, hamując ją lub przesuwając na fałszywy tor. Te pośrednie skutki a więc zaburzenia rozwojowe, są równie zgubne dla przyszłego ustroju, Jak skutki bezpośrednich uszkodzeń. Na przykład tworzenie się kory mózgowej może doznać upośledzenia przez to, że część neuroblastów, które w prawidłowych warunkach wędrują ze swojej macierzy w komorze ku powierzchni, pozostanie w swoim punkcie wyjścia. W porównaniu z tymi zaburzeniami rozwojowymi, których znaczenie rzuca się w oczy, bezpośrednie skutki przebytych chorób czy uszkodzeń mogą być bardzo nikłe. Stąd wynika, że nie tyle rodzaj czynnika chorobotwórczego,    co czas Jego za- działania rozstrzyga o stwierdzalnych cechach morfologicznych. W im wcześniejszym okresie rozwojowym zadziałanie to nastąpiło, tym łatwiej przepadną skutki bezpośrednie i tym większe mogą być rozmiary pośrednio powstałych zaburzeń rozwojowych.         Nie potrzeba dodawać, że brak uchwytnych zmian anatomopatologicznych bynajmniej nie dowodzi, że w danym przypadku chodzi                      o dziedziczną oligofrenię, w obronie której mendeliści kruszą kopie. Przeciwnie, właśnie często widuje się ten stan rzeczy w przypadkach niedorozwoju, którego osobniczo nabyta etiologia nie podlega żadnej wątpliwości. Z drugiej strony te przypadki, które na podstawie wywiadu musiałyby uchodzić za przykład oligofrenii dziedzicznej, wykazują w badaniu pośmiertnym wyraźne ślady przebytej w rozwoju osobniczym sprawy chorobowej w mózgu. Na podstawie oglądu. pośmiertnego i pneumoencefalografii rozróżnić można trzy wielkie grupy niedorozwoju umysłowego. [hasła pokrewne: firma sprzątająca, Zdrowa żywność, catering dietetyczny ]

Tags: , ,

Comments are closed.