Krzywa znużenia Karpelina

Krzywa znużenia Karpelina, która u wielu psychiatrów niesłusznie poszła w zapomnienie, jest bardzo ważnym argumentem przemawiającym     za organicznym tłem sprawy. Przy omawianiu guzów mózgu zwrócimy uwagę na konieczność rozróżnicowania znużenia z tzw. presomnelencja (Walther Buel), w której wybitnie cierpi uwaga bierna, podczas gdy czynna może być na krótki czas sprawna. Stąd w presomnolencji po dobrej sprawności początkowej następuje szybkie zmęczenie umysłowe, podczas gdy w przewlekłym zespole psychoorganicznym objawy znużenia występują równomiernie, gdyż nawet przy silnych zaburzeniach zdolności zapamiętywania zaburzenia uwagi są nieznaczne lub nawet nie występują. W praktyce nie zawsze mamy czas na wykonanie krzywej Kraepelina, zresztą chodzi zazwyczaj o jak najrychlejsze zorientowanie się co do natury zaburzeń psychicznych. Wystarczy wówczas zwrócić uwagę na męczliwość chorego, który w miarę badania daje coraz gorsze odpowiedzi, coraz częściej się myli, zdradza coraz słabszą pamięć. Dobry kontakt uczuciowy przy upośledzonym lub zniesionym kontakcie Intelektualnym jest ważną cechą większości psychoz organicznych. W zespołach schizofrenicznych bywa czasem odwrotnie. Ważną cechą procesów organicznych jest to, że mogą one stanowić podłoże nawarstwionych zespołów psychotycznych. W wielu przypadkach ostry zespół czynnościowy do tego stopnia zaprząta uwagę lekarza, że o tej prostej prawdzie nie pamięta.wyczerpują się na grupie urazów psychicznych itd. [patrz też:  protetyka, olejowanie włosów, witamina b6 ]

Tags: , ,

Comments are closed.